Niet bang voor de dood – maar geraakt door de stilte
“Ik ben nooit bang geweest voor de dood. Bij de dood van mijn opa en oma – eentje in Israël, eentje in Nederland – was ik erbij. Dat voelde vanzelfsprekend. Net als bij geboorte – ik moet daar gewoon zijn. Ik help graag met zorgtaken en draai mijn hand niet om voor de minder charmante kant van het werk. Dat hoort er gewoon bij en dat zit in mij. Ik kende Joods Hospice Immanuel al. Toen ik vorig jaar een nieuw, goed werkend apparaat kreeg, wist ik het: nú ga ik.”
De eerste dag
“De eerste keer meelopen was spannend. Niet omdat ik zenuwachtig ben in groepen, dat ben ik nooit. Maar als je doof bent, voelt alles ineens anders. Je staat er met al je ervaring, maar je hoort niets. Toch besloot ik te blijven. Met de steun van de coördinatoren en mijn collega vrijwilligers vond ik mijn eigen weg. Door duidelijke afspraken te maken, door aan te geven wat wel en niet lukt, en vooral: door er te zijn. Echte aanwezigheid – zonder woorden – ik denk dat ik dat kan. ”
