“Wat een verpleegkundige bij Joods Hospice Immanuel echt nodig heeft, is de capaciteit om samen te werken en open te staan voor de diversiteit van mensen,” vertelt Sandra. “De bewoners van het hospice komen uit zeer diverse achtergronden, culturen, en dragen hun eigen verhalen met zich mee. Het is belangrijk dat je hen ziet als de unieke persoon die ze zijn, los van hun ziekte. Zelfstandigheid en samenwerking staan centraal in het werk. “Je moet zelfstandig kunnen werken, maar ook in team-verband met artsen, vrijwilligers, coördinatoren en andere disciplines,” legt Sandra uit. “En soms moet je buiten de kaders durven denken en handelen, samen kijken we wat het beste is voor de bewoner en diens familie op dat moment.”
Sandra Böhm: de mens achter de zorg
Sandra Böhm werkt nu ruim een jaar als verpleegkundige én coördinator van het verpleegkundig team De ZorgSpecialist, bij Joods hospice Immanuel. Met haar rijke ervaring in zorg, welzijnswerk, en maatschappelijk zorg brengt ze een unieke kijk op haar werk binnen het hospice. Sandra’s reis naar het hospice begon bewust, gedreven door de wens om meer welzijn in de zorg te brengen.
Het profiel van een verpleegkundige bij Joods Hospice Immanuel
Wat mij hier drijft, is de mogelijkheid om het welzijn van mensen te verbeteren.
Werken in een hospice
Wat mij hier drijft, is de mogelijkheid om het welzijn van mensen te verbeteren, ook in de laatste levensfase”, vertelt Sandra. “Als je de persoon ziet en niet alleen de ziekte, gaat de zorg vaak vanzelf iets lichter aanvoelen. Mensen voelen zich dan gehoord en gezien.” Het werken in een hospice kan mentaal zwaar zijn. “Het team krijgt steun van de ZorgSpecialist. Ze organiseren intervisie bijeenkomsten waar we casussen bespreken en van elkaar leren. Er is altijd ruimte om onderling met elkaar, met de vrijwilligers of de coördinatoren, te ‘ventileren’”.
Werving en behoud van verpleegkundigen
“Het afgelopen jaar hebben we hard gewerkt om nieuwe mensen aan te nemen,” vertelt Sandra. “Ik ben trots op ons team, ik kijk waar de medewerkers goed in zijn en daag ze uit om meer uit zichzelf te halen. Wat belangrijk is, is dat je de ervaring en het inzicht hebt om om te gaan met de processen rondom de laatste levensfase en palliatieve zorgverlening. Dat vraagt om een bepaalde mate van kennis en levenservaring.”
Het rooster en de samenwerking
Sandra introduceerde het ‘Wensrooster’ waarmee teamleden zelf hun werkdagen kunnen aangeven. “Iedereen kan het rooster invullen en ik controleer of het aantal uren klopt en diensten evenredig verdeeld worden. Op deze manier houden ze meer regie over hun eigen tijd, werk en vrije dagen,” legt Sandra uit. Dit systeem heeft volgens haar veel voordelen voor de samenwerking binnen het team. “We hebben wisselende teams en op die manier leren we veel van elkaar en kunnen wij innovatiever zijn. Het houdt ons betrokken en vooral ook blij”.
Sandra als verbinder
Ik voel, ik kijk, ik luister en ik pak door waar dat nodig is.” Sandra’s aanpak is gebaseerd op openheid en samenwerking. “Ik probeer altijd de mening van anderen te horen en mensen mee te nemen in beslissingen en processen. Het gaat niet alleen om je eigen visie, maar om die van het hele team. Ik wil dat iedereen zich gehoord en gezien voelt.”
Verhalen en ervaringen
Eén van de meest waardevolle aspecten van Sandra’s werk zijn de gesprekken met bewoners en hun families. “De gesprekken gaan niet over ziekte of sterven, maar juist over het leven,” vertelt ze. Een bijzondere herinnering die haar persoonlijk geraakt heeft, is een recent gesprek met de familie van een bewoner vlak vóór Yom Kippur (Grote Verzoendag). “We spraken over hoe de dag in Israël ten opzichte van in Nederland beleefd wordt. Terwijl wij dit bespraken, lag de bewoner er rustig bij, volledig aanwezig in het moment. Alles klopte. Deze kleine, maar betekenisvolle momenten geven haar werk extra diepgang. “Het is prachtig om te zien hoe bewoners, in deze laatste fase van hun leven, gewoon zichzelf kunnen zijn.”
